پيمانه

من تنها با دل غم سپرده با چه زباني بگويم كه اين خانه جاي من نيست

در اين خانه كه مي خانه نبود

                                    در بروي همگان باز نبود

در به روي در دروازه ي عشق

                                    به سوي پيمانه سجاده عشق

به سوي دل مي خانه ي عشق

                                    كه در گوشه اي از مي خانه نبود

باز با چه زباني  بگويم كه اين خانه جاي من نيست

گريه

گريه آهنگ دل است                       چطور آن را ناديده مي گيري

خورشيد

بتابيد خورشيد تابان

                        بسوي جوي باران

بسوي محول و مي

                        بسوي ساقي و مي

دل آشفته

بر دل آشفته ي خود زدم

                        زخم خموشي تا كس نداند

در دل ما هم هست جنب و جوشي

باران با سكوتي آرام

                        از گوشه ي چشم من در حال حركت است

لنگ لنگان در حال پيشرفت است

                        جلوه اش زيباست

                                    قطره باران چون . . .

 در این خانه ی من کسی نیست تا به او دل دهم تو بیا تا سخنان دلم را به تو گویم تا که از این همه بی کس از بی مهری های زمانه رها گردم و فریاد کشم

 من آنم که تو برایم گریه نکردی           ولی من در غم دوریت سوختم

به تو دل دادم و عشق را ساختم          مرگ   را دیدم  و  یادت  باختم